Υποκείμενο στα ιαπωνικά: πώς να το αναγνωρίσετε και πότε να το παραλείψετε

O υποκείμενο στα ιαπωνικά είναι το στοιχείο για το οποίο το κατηγόρημα κάνει μια δήλωση. Μπορεί να εκτελεί μια ενέργεια, να παρουσιάζει μια κατάσταση ή να προσδιορίζεται από ένα χαρακτηριστικό. Συχνά εμφανίζεται με が, αλλά μπορεί επίσης να συμπίπτει με το θέμα που επισημαίνεται με は ή να παραλείπεται εντελώς όταν το πλαίσιο καθιστά ήδη σαφές για ποιον μιλάμε.

Γι' αυτό, το να ψάχνουμε μόνο μια λέξη πριν από は δεν είναι ασφαλής μέθοδος. Για να εντοπίσετε το υποκείμενο, παρατηρήστε το κατηγόρημα, τα μόρια και τις πληροφορίες που μοιράζονται στη συνομιλία.

Τι είναι το υποκείμενο μιας ιαπωνικής πρότασης;

Το υποκείμενο είναι μια γραμματική λειτουργία. Σε μια απλή πρόταση, δείχνει ποιος ή τι σχετίζεται με την κατάσταση, το χαρακτηριστικό ή το γεγονός που εκφράζεται από το κατηγόρημα.

猫が窓のそばで寝ています。
ねこが まどの そばで ねています。
Neko ga mado no soba de nete imasu.
Η γάτα κοιμάται κοντά στο παράθυρο.

Σε αυτό το παράδειγμα, 猫 (γάτα) είναι το υποκείμενο του 寝ています (κοιμάται), και が δείχνει αυτή τη σχέση. Η βασική σειρά SOV βοηθά στον εντοπισμό του κατηγορήματος στο τέλος, αλλά τα ιαπωνικά επιτρέπουν παραλλαγές και παραλείψεις. Για να αναθεωρήσετε αυτή τη βάση, συμβουλευτείτε τον οδηγό για το η σειρά των λέξεων στα ιαπωνικά. Μια γλωσσολογική μελέτη που διατίθεται από το NINJAL περιγράφει τη βασική σειρά SOV και τη δυνατότητα μη εκφρασμένων ορισμάτων.

Υποκείμενο, δράστης και θέμα δεν είναι το ίδιο πράγμα

Τρεις έννοιες συχνά συγχέονται:

Το υποκείμενο δεν είναι πάντα ποιητικό αίτιο. Στο 雨が降っています (Ame ga futte imasu, “Βρέχει”), 雨 είναι το υποκείμενο, αλλά δεν εκτελεί μια σκόπιμη ενέργεια. Σε πιο προχωρημένες δομές, όπως η παθητική φωνή, το υποκείμενο μπορεί να είναι αυτός που δέχεται τα αποτελέσματα μιας ενέργειας· το Japan Foundation δείχνει αυτή την αλλαγή ρόλου σε παραδείγματα παθητικών προτάσεων.

Πώς το が βοηθά στον εντοπισμό του υποκειμένου

Για αρχάριους, が είναι η πιο άμεση ένδειξη υποκειμένου. Εμφανίζεται συχνά όταν μια πληροφορία παρουσιάζεται, προσδιορίζεται ή επιλέγεται ως εστίαση.

田中さんが来ました。
たなかさんが きました。
Tanaka-san ga kimashita.
Έφτασε ο Τανάκα.

Η πρόταση μπορεί να απαντήσει στην ερώτηση だれが来ましたか (Dare ga kimashita ka;, “Ποιος έφτασε;”). Η απάντηση επιλέγει 田中さん πώς οι πληροφορίες που αναζητήθηκαν:

田中さんが来ました。
Ήταν ο Tanaka που έφτασε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε εμφάνιση του が μπορεί να μεταφραστεί με τον ίδιο τρόπο. Το μόριο σηματοδοτεί μια γραμματική σχέση, και η φυσική μετάφραση εξαρτάται από το κατηγόρημα και το πλαίσιο. Ο οδηγός του σωματίδια στα ιαπωνικά παρουσιάζει μια επισκόπηση των πιο συχνών λειτουργιών.

Γιατί το は δεν είναι απλώς ένα μόριο υποκειμένου

は, που προφέρεται wa όταν λειτουργεί ως μόριο, σηματοδοτεί το θέμα: το στοιχείο που παρουσιάζεται ως θέμα για το ακόλουθο σχόλιο. Το αρχικό υλικό Irodori του Ιδρύματος Ιαπωνίας ορίζει το は ως δείκτη του θέματος.

この猫は毎朝早く起きます。
この ねこは まいあさ はやく おきます。
Kono neko wa maiasa hayaku okimasu.
Όσο για αυτή τη γάτα, ξυπνάει νωρίς κάθε πρωί.

Σε αυτή την πρόταση, この猫 είναι το θέμα και αντιστοιχεί σημασιολογικά και στο υποκείμενο του “ξυπνάω”. Αυτή η σύμπτωση είναι συχνή, αλλά δεν μετατρέπει το は σε γενικό δείκτη υποκειμένου.

Παρατηρήστε μια περίπτωση όπου το θέμα και το υποκείμενο εμφανίζονται χωριστά:

私は日本語が好きです。
わたしは にほんごが すきです。
Watashi wa nihongo ga suki desu.
Μου αρέσει η ιαπωνική γλώσσα.

私は καθιερώνει το “όσο για μένα” ως θέμα· μέσα στο σχόλιο, 日本語が好きです παρουσιάζει αυτό που εκτιμάται. Η φυσική μετάφραση στα πορτογαλικά αναδιοργανώνει τη σχέση και δεν δείχνει αυτή τη δομή λέξη προς λέξη. Για να εμβαθύνετε στην αντιθετική συζήτηση μεταξύ των μορίων, συμβουλευτείτε το άρθρο που είναι αφιερωμένο στο は και が.

Όταν το υποκείμενο μπορεί να παραλειφθεί

Τα ιαπωνικά συχνά παραλείπουν το υποκείμενο και άλλα στοιχεία όταν αυτά μπορούν να εννοηθούν από την κατάσταση ή από τις προηγούμενες προτάσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι η πρόταση είναι “χωρίς νόημα”: η πληροφορία παραμένει σιωπηρή.

毎日、日本語を勉強します。
まいにち、にほんごを べんきょうします。
Mainichi, nihongo o benkyō shimasu.
Μελετώ ιαπωνικά κάθε μέρα.

Αν η συζήτηση αφορά ήδη το άτομο που μιλάει, δεν χρειάζεται να επαναληφθεί 私は. Η ίδια η Japan Foundation παρατηρεί, σε ένα παράδειγμα με V-てもらう, ότι 私は συνήθως παραλείπεται όταν το υποκείμενο μπορεί να εννοηθεί.

Η παράλειψη είναι κατάλληλη όταν δεν δημιουργεί ασάφεια. Αν δύο άτομα συγκρίνονται ή αν ο συνομιλητής μπορεί να εκλάβει άλλο υποκείμενο, εκφράστε το απαραίτητο στοιχείο:

私は行きますが、山田さんは行きません。
わたしは いきますが、やまださんは いきません。
Watashi wa ikimasu ga, Yamada-san wa ikimasen.
Εγώ πάω, αλλά ο Yamada δεν πάει.

Μια πρακτική μέθοδος για να βρείτε το υποκείμενο

1. Εντοπίστε το κατηγόρημα. Δείτε ποιο ρήμα, επίθετο ή ονομαστική έκφραση περιέχει την κύρια ιδέα.
2. Ψάξτε για が. Το στοιχείο που σημειώνεται με αυτό το μόριο είναι συχνά το ρητό υποκείμενο.
3. Προσδιορίστε το θέμα με は. Ρωτήστε αν συμμετέχει επίσης στο κατηγόρημα ή αν απλώς οριοθετεί το θέμα.
4. Λάβετε υπόψη το πλαίσιο. Το υποκείμενο μπορεί να έχει εμφανιστεί νωρίτερα ή να είναι προφανές στην κατάσταση.
5. Αποφύγετε να μεταφράζετε μόριο προς μόριο. Αναδομήστε την πλήρη σχέση σε φυσικά ελληνικά.

Αυτή η διαδικασία συμπληρώνει τη μέθοδο της σχηματισμού προτάσεων στα ιαπωνικά και τους βασικές αρχές της ιαπωνικής γραμματικής.

Σύντομος διάλογος: ρητό και παραλειπόμενο υποκείμενο

Α: だれがこのケーキを作りましたか。
Dare ga kono kēki o tsukurimashita ka?
Ποιος έφτιαξε αυτό το κέικ;

Β: 佐藤さんが作りました。
Satō-san ga tsukurimashita.
Ο Satō το έφτιαξε.

Α: 毎週作りますか。
Maishū tsukurimasu ka?
(Αυτή) το φτιάχνει κάθε εβδομάδα;

Β: はい、作ります。
Hai, tsukurimasu.
Ναι, το φτιάχνει.

Στην πρώτη απάντηση, 佐藤さんが προσδιορίζει ποιος έφτιαξε το κέικ. Αφού ο Satō γίνεται το κοινό σημείο αναφοράς, το υποκείμενο μπορεί να παραλειφθεί. Ο οδηγός για ερωτήσεις στα ιαπωνικά εξηγεί τον ερωτηματικό σχηματισμό που χρησιμοποιείται στον διάλογο.

Σχολιασμένη άσκηση

Προσδιορίστε το θέμα, το ρητό υποκείμενο ή το παραλειπόμενο υποκείμενο:

1. 鳥が空を飛んでいます。 — 鳥 είναι το ρητό υποκείμενο, που σημειώνεται με が.
2. この町は冬が寒いです。 — この町 είναι το θέμα; 冬 είναι το στοιχείο που σημειώνεται με が μέσα στο σχόλιο.
3. 昨日、図書館へ行きました。 — το υποκείμενο παραλείπεται και πρέπει να ανακτηθεί από τα συμφραζόμενα.

Η βασική ιδέα είναι απλή: が προσφέρει μια ισχυρή ένδειξη για το υποκείμενο, は καθιερώνει το θέμα, και κανένα από τα δύο δεν χρειάζεται να εμφανίζεται όταν τα συμφραζόμενα παρέχουν ήδη την πληροφορία. Ο εντοπισμός του κατηγορήματος πριν από την αναζήτηση ετικετών καθιστά την ανάλυση πιο ασφαλή.