De zogenaamde Japans alfabet omvat twee sets fonetische tekens: de hiragana en de katakana. De twee vertegenwoordigen over het algemeen dezelfde klanken, maar worden in verschillende contexten gebruikt. Deze pagina verzamelt de basistabellen, de romanisatie en de belangrijkste leesregels van de kana.
In technische zin zijn hiragana en katakana geen alfabetten zoals het Latijnse. Het zijn kana: elk teken vertegenwoordigt meestal een mora, een ritmische eenheid van het Japans. De term “Japans alfabet” blijft nuttig als zoekterm en als eerste uitleg, zolang dit verschil duidelijk is.
Als je nog niet weet hoe kana en kanji samen voorkomen, begin dan met het overzicht van de Japanse schrijfsystemen. Hier ligt de focus op het raadplegen en begrijpen van hiragana en katakana naast elkaar.
Voor de historische context, lees de oorsprong van het Japanse alfabet.
Wat is het verschil tussen hiragana en katakana?
O hiragana komt voor in partikels, grammaticale uitgangen, woorden die vaak zonder kanji worden geschreven en ondersteunende lezingen genaamd furigana. De katakana is gebruikelijk bij leenwoorden uit andere talen, buitenlandse namen, onomatopeeën, technische termen en accentuerende effecten.
Om elke set afzonderlijk te raadplegen, zie de volledige hiragana-tabel en de volledige katakana-tabel.
Basistabel van hiragana en katakana
De traditionele volgorde volgt de klinkers a, i, u, e, o. Daarna komen de rijen gevormd door de combinatie van deze klinkers met medeklinkers. De spaties in de tabel geven klanken aan die geen deel uitmaken van de moderne basisset.
| Rij | Romanisatie | Hiragana | Katakana |
|---|---|---|---|
| Leden | a, i, u, e, o | あ い う え お | ア イ ウ エ オ |
| K | ka, ki, ku, ke, ko | か き く け こ | カ キ ク ケ コ |
| S | sa, shi, su, se, so | さ し す せ そ | サ シ ス セ ソ |
| T | ta, chi, tsu, te, to | た ち つ て と | タ チ ツ テ ト |
| N | na, ni, nu, ne, no | な に ぬ ね の | ナ ニ ヌ ネ ノ |
| H | ha, hi, fu, he, ho | は ひ ふ へ ほ | ハ ヒ フ ヘ ホ |
| M | ma, mi, mu, me, mo | ま み む め も | マ ミ ム メ モ |
| Y | ya, yu, yo | や ゆ よ | ヤ ユ ヨ |
| R | ra, ri, ru, re, ro | ら り る れ ろ | ラ リ ル レ ロ |
| W | wa, o | わ を | ワ ヲ |
| N final | n | ん | ン |
Er bestaat geen modern basiskana dat overeenkomt met “wu”. De historische vormen ゐ/ヰ (wi) en ゑ/ヱ (we) maken ook geen deel uit van de huidige dagelijkse tabel. を/ヲ wordt in sommige invoermethoden geromaniseerd als wo maar in hedendaags Japans wordt het normaal uitgesproken als o wanneer het als partikel fungeert.
Hoe de kana uit te spreken
De romanisatie helpt in het begin, maar reproduceert de uitspraak niet. Gebruik audio en echte woorden om elk teken aan een klank te koppelen. Vier lezingen verdienen aandacht: し is shi, ち is chi, つ is tsu en ふ is fu, met een zachtere wrijving dan de gewone “f” in het Nederlands.
De R-rij — ら, り, る, れ, ろ — gebruikt een snelle tik van de tong, anders dan de sterke R en de L van het Nederlands. De klank van ん varieert afhankelijk van de volgende klank; leer het in woorden.
A officiële kana-tabel van Irodori, van de Japan Foundation, verzamelt de basistekens, de combinaties en voorbeelden met lange klinkers en verdubbelde medeklinkers. Deze is gebruikt om de vormen en de romanisatie van deze pagina te controleren.
Dakuten en handakuten: gewijzigde klanken
Het teken ゛ wordt dakuten genoemd en wijzigt sommige rijen. Het kleine cirkeltje ゜ is de handakuten en creëert de P-rij. Het zijn geen grafische accenten zoals in het Nederlands; het zijn tekens die de klankwaarde van de kana veranderen.
| Transformatie | Romanisatie | Hiragana | Katakana |
|---|---|---|---|
| K → G | ga, gi, gu, ge, go | が ぎ ぐ げ ご | ガ ギ グ ゲ ゴ |
| S → Z | za, ji, zu, ze, zo | ざ じ ず ぜ ぞ | ザ ジ ズ ゼ ゾ |
| T → D | da, ji, zu, de, do | だ ぢ づ で ど | ダ ヂ ヅ デ ド |
| H → B | ba, bi, bu, be, bo | ば び ぶ べ ぼ | バ ビ ブ ベ ボ |
| H → P | pa, pi, pu, pe, po | ぱ ぴ ぷ ぺ ぽ | パ ピ プ ペ ポ |
In de huidige standaarduitspraak klinken じ en ぢ meestal als ji, terwijl ず en づ meestal klinken als zu. Dit maakt de spellingen niet uitwisselbaar: elk woord behoudt zijn schrijfwijze. De vormen met ぢ en づ komen minder vaak voor en verschijnen in specifieke woorden en in bepaalde morfologische combinaties.
Yōon: combinaties met kleine ゃ, ゅ en ょ
O yōon combineert een kana uit de I-kolom met ゃ, ゅ of ょ in klein formaat. De lezing vormt een enkele reeks, en geen twee afzonderlijke lettergrepen. Vergelijk きや (kiya) met きゃ (kya).
| Groep | Hiragana | Katakana | Romanisatie |
|---|---|---|---|
| K | きゃ きゅ きょ | キャ キュ キョ | kya, kyu, kyo |
| S | しゃ しゅ しょ | シャ シュ ショ | sha, shu, sho |
| T | ちゃ ちゅ ちょ | チャ チュ チョ | cha, chu, cho |
| N | にゃ にゅ にょ | ニャ ニュ ニョ | nya, nyu, nyo |
| H | ひゃ ひゅ ひょ | ヒャ ヒュ ヒョ | hya, hyu, hyo |
| M | みゃ みゅ みょ | ミャ ミュ ミョ | mya, myu, myo |
| R | りゃ りゅ りょ | リャ リュ リョ | rya, ryu, ryo |
| G | ぎゃ ぎゅ ぎょ | ギャ ギュ ギョ | gya, gyu, gyo |
| J | じゃ じゅ じょ | ジャ ジュ ジョ | ja, ju, jo |
| B | びゃ びゅ びょ | ビャ ビュ ビョ | bya, byu, byo |
| P | ぴゃ ぴゅ ぴょ | ピャ ピュ ピョ | pya, pyu, pyo |
っ, ッ en de verdubbelde medeklinkers
De kleine っ of ッ geeft een korte pauze aan vóór de volgende medeklinker. In de romanisatie wordt deze medeklinker meestal verdubbeld. Zo is きって kitte (“zegel”) en カップ is kappu (“beker” of “kopje”). Het kleine teken moet worden onderscheiden van つ/ツ in normale grootte.
Hoe lange klinkers weer te geven
In het hiragana kan de lange klinker op verschillende manieren worden geschreven, afhankelijk van het woord. Lange E-klanken verschijnen vaak met い, en lange O-klanken vaak met う, maar er zijn uitzonderingen die met de spelling van het woord geleerd moeten worden. Bijvoorbeeld, せんせい (sensei) bevat een lange E en がっこう (gakkō) bevat een lange O.
In het katakana wordt het streepje ー vaak gebruikt: コーヒー (kōhī, “koffie”) en ケーキ (kēki, “bolo”). Negeer de duur niet: een korte en een lange klinker kunnen woorden onderscheiden.
In welke volgorde hiragana en katakana bestuderen?
Cursussen presenteren eerst hiragana, maar dat is geen regel. De Marugoto stelt dat de volgorde tussen hiragana en katakana kan variëren en beveelt aan om schrijven, spreken en bekende woordenschat te relateren.
- Leer de vijf klinkers en herken het ritme van elke mora.
- Bestudeer één rij per keer, lees en schrijf korte woorden.
- Oefen hiragana en katakana zonder alleen op romaji te vertrouwen.
- Voeg dakuten, handakuten, yōon, っ/ッ en lange klinkers toe.
- Herhaal met audio, lezen en typen in echte zinnen.
O studiegids voor hiragana en katakana organiseert de gedetailleerde lessen. Gebruik daarna de gratis Japanse cursus voor beginners om lezen, woordenschat, grammatica en oefening te integreren.
Veelgemaakte fouten bij het beginnen
- De romanisatie als exacte uitspraak behandelen en nooit echt Japans horen.
- Een volledige rij voor Y of W verzinnen, inclusief vormen die niet bestaan in de moderne set.
- や met ゃ, ゆ met ゅ, よ met ょ of つ met っ verwarren.
- じ met ぢ of ず met づ verwisselen alleen omdat ze hetzelfde kunnen klinken.
- De hele tabel onthouden zonder woorden en zinnen te lezen.
Om te begrijpen hoe de tekens in echte teksten zijn verdeeld, ga verder met het artikel over hoe het Japanse alfabet te gebruiken.
Veelgestelde vragen over het Japanse alfabet
Hoe heet het Japanse alfabet?
De uitdrukking Japans alfabet wordt informeel gebruikt. Hiragana en katakana zijn kana-systemen, en elk teken vertegenwoordigt meestal een mora. Het Japanse schrift gebruikt ook kanji en, in bepaalde contexten, Latijnse letters.
Hoeveel letters zijn er in hiragana en katakana?
Elke moderne basistabel heeft 46 tekens, inclusief ん of ン. Dakuten, handakuten, combinaties met kleine kana en tekens voor buitenlandse klanken breiden de mogelijkheden uit, maar zijn afgeleid van deze hoofdset.
Moet ik eerst hiragana of katakana leren?
Veel materialen beginnen met hiragana, maar de volgorde kan variëren. Het belangrijkste is om de karakters te koppelen aan bekende klanken en woorden, leesvaardigheid te oefenen met audio en beide sets te leren zonder permanent afhankelijk te zijn van romaji.
Wat is het verschil tussen hiragana en katakana?
De twee vertegenwoordigen vrijwel dezelfde klankbasis. Hiragana komt vaak voor in grammaticale elementen en Japanse woorden; katakana is gebruikelijk bij leenwoorden, buitenlandse namen, onomatopeeën, technische termen en accentuerende effecten.
Wat zijn dakuten en handakuten?
Dakuten is het teken ゛ dat lijnen zoals K naar G en H naar B wijzigt. Handakuten is de cirkel ゜ die de H-lijn in P verandert. Deze tekens veranderen de klank van de kana en werken niet als accenten in het Portugees.
Conclusie
Hiragana en katakana delen de klankbasis, maar vervullen verschillende functies. Gebruik de tabel als naslagwerk en oefen woorden met audio totdat je de tekens natuurlijk herkent in echte teksten.