De zogenaamde Japans alfabet omvat twee sets fonetische tekens: de hiragana en de katakana. De twee vertegenwoordigen over het algemeen dezelfde klanken, maar worden in verschillende contexten gebruikt. Deze pagina verzamelt de basistabellen, de romanisatie en de belangrijkste leesregels van de kana.
In technische zin zijn hiragana en katakana geen alfabetten zoals het Latijnse. Het zijn kana: elk teken vertegenwoordigt meestal een mora, een ritmische eenheid van het Japans. De term “Japans alfabet” blijft nuttig als zoekterm en als eerste uitleg, zolang dit verschil duidelijk is.
Als je nog niet weet hoe kana en kanji samen voorkomen, begin dan met het overzicht van de Japanse schrijfsystemen. Hier ligt de focus op het raadplegen en begrijpen van hiragana en katakana naast elkaar.
Voor de historische context, lees de oorsprong van het Japanse alfabet.
Wat is het verschil tussen hiragana en katakana?
O hiragana komt voor in partikels, grammaticale uitgangen, woorden die vaak zonder kanji worden geschreven en ondersteunende lezingen genaamd furigana. De katakana is gebruikelijk bij leenwoorden uit andere talen, buitenlandse namen, onomatopeeën, technische termen en accentuerende effecten.
Om elke set afzonderlijk te raadplegen, zie de volledige hiragana-tabel en de volledige katakana-tabel.
Basistabel van hiragana en katakana
De traditionele volgorde volgt de klinkers a, i, u, e, o. Daarna komen de rijen gevormd door de combinatie van deze klinkers met medeklinkers. De spaties in de tabel geven klanken aan die geen deel uitmaken van de moderne basisset.
| Rij | Romanisatie | Hiragana | Katakana |
|---|---|---|---|
| Leden | a, i, u, e, o | あ い う え お | ア イ ウ エ オ |
| K | ka, ki, ku, ke, ko | か き く け こ | カ キ ク ケ コ |
| S | sa, shi, su, se, so | さ し す せ そ | サ シ ス セ ソ |
| T | ta, chi, tsu, te, to | た ち つ て と | タ チ ツ テ ト |
| N | na, ni, nu, ne, no | な に ぬ ね の | ナ ニ ヌ ネ ノ |
| H | ha, hi, fu, he, ho | は ひ ふ へ ほ | ハ ヒ フ ヘ ホ |
| M | ma, mi, mu, me, mo | ま み む め も | マ ミ ム メ モ |
| Y | ya, yu, yo | や ゆ よ | ヤ ユ ヨ |
| R | ra, ri, ru, re, ro | ら り る れ ろ | ラ リ ル レ ロ |
| W | wa, o | わ を | ワ ヲ |
| N final | n | ん | ン |
Não existe um kana básico moderno correspondente a “wu”. As formas históricas ゐ/ヰ (wi) e ゑ/ヱ (we) também não fazem parte da tabela de uso cotidiano atual. Já を/ヲ é romanizado como wo em alguns métodos de digitação, mas, no japonês contemporâneo, normalmente é pronunciado o quando funciona como partícula.
Como pronunciar os kana
A romanização ajuda no começo, mas não reproduz a pronúncia. Use áudio e palavras reais para associar cada sinal ao som. Quatro leituras merecem atenção: し é shi, ち é chi, つ é tsu e ふ é fu, com uma fricção mais suave do que o “f” comum do português.
A linha R — ら, り, る, れ, ろ — usa um toque rápido da língua, diferente do R forte e do L do português. O som de ん varia conforme o som seguinte; aprenda-o em palavras.
A tabela oficial de kana do Irodori, da Japan Foundation, reúne os sinais básicos, as combinações e exemplos com vogais longas e consoantes geminadas. Ela foi usada para conferir as formas e a romanização desta página.
Dakuten e handakuten: sons modificados
O sinal ゛ é chamado dakuten e modifica algumas linhas. O pequeno círculo ゜ é o handakuten e cria a linha P. Eles não são acentos gráficos como os do português; são marcas que mudam o valor sonoro do kana.
| Transformação | Romanisatie | Hiragana | Katakana |
|---|---|---|---|
| K → G | ga, gi, gu, ge, go | が ぎ ぐ げ ご | ガ ギ グ ゲ ゴ |
| S → Z | za, ji, zu, ze, zo | ざ じ ず ぜ ぞ | ザ ジ ズ ゼ ゾ |
| T → D | da, ji, zu, de, do | だ ぢ づ で ど | ダ ヂ ヅ デ ド |
| H → B | ba, bi, bu, be, bo | ば び ぶ べ ぼ | バ ビ ブ ベ ボ |
| H → P | pa, pi, pu, pe, po | ぱ ぴ ぷ ぺ ぽ | パ ピ プ ペ ポ |
Na pronúncia padrão atual, じ e ぢ costumam soar como ji, enquanto ず e づ costumam soar como zu. Isso não torna as grafias intercambiáveis: cada palavra conserva sua escrita. As formas com ぢ e づ são menos frequentes e aparecem em vocábulos específicos e em certas combinações morfológicas.
Yōon: combinações com ゃ, ゅ e ょ pequenos
O yōon combina um kana da coluna I com ゃ, ゅ ou ょ em tamanho pequeno. A leitura forma uma única sequência, e não duas sílabas separadas. Compare きや (kiya) com きゃ (kya).
| Grupo | Hiragana | Katakana | Romanisatie |
|---|---|---|---|
| K | きゃ きゅ きょ | キャ キュ キョ | kya, kyu, kyo |
| S | しゃ しゅ しょ | シャ シュ ショ | sha, shu, sho |
| T | ちゃ ちゅ ちょ | チャ チュ チョ | cha, chu, cho |
| N | にゃ にゅ にょ | ニャ ニュ ニョ | nya, nyu, nyo |
| H | ひゃ ひゅ ひょ | ヒャ ヒュ ヒョ | hya, hyu, hyo |
| M | みゃ みゅ みょ | ミャ ミュ ミョ | mya, myu, myo |
| R | りゃ りゅ りょ | リャ リュ リョ | rya, ryu, ryo |
| G | ぎゃ ぎゅ ぎょ | ギャ ギュ ギョ | gya, gyu, gyo |
| J | じゃ じゅ じょ | ジャ ジュ ジョ | ja, ju, jo |
| B | びゃ びゅ びょ | ビャ ビュ ビョ | bya, byu, byo |
| P | ぴゃ ぴゅ ぴょ | ピャ ピュ ピョ | pya, pyu, pyo |
っ, ッ e as consoantes geminadas
O っ ou ッ pequeno indica uma pausa breve antes da consoante seguinte. Na romanização, essa consoante costuma ser duplicada. Assim, きって é kitte (“selo”) e カップ é kappu (“copo” ou “xícara”). O sinal pequeno precisa ser distinguido de つ/ツ em tamanho normal.
Como representar vogais longas
No hiragana, a vogal longa pode ser escrita de maneiras diferentes conforme a palavra. Sons longos de E aparecem muitas vezes com い, e sons longos de O, muitas vezes com う, mas há exceções que precisam ser aprendidas com a grafia do vocábulo. Por exemplo, せんせい (sensei) contém um E longo e がっこう (gakkō) contém um O longo.
No katakana, o traço ー é usado com frequência: コーヒー (kōhī, “café”) e ケーキ (kēki, “bolo”). Não ignore a duração: uma vogal curta e uma longa podem distinguir palavras.
Em que ordem estudar hiragana e katakana?
Cursos apresentam o hiragana primeiro, mas isso não é regra. O Marugoto afirma que a ordem entre hiragana e katakana pode variar e recomenda relacionar escrita, fala e vocabulário conhecido.
- Aprenda as cinco vogais e reconheça o ritmo de cada mora.
- Estude uma linha por vez, lendo e escrevendo palavras curtas.
- Pratique hiragana e katakana sem depender apenas de romaji.
- Acrescente dakuten, handakuten, yōon, っ/ッ e vogais longas.
- Revise com áudio, leitura e digitação em frases reais.
O guia de estudos de hiragana e katakana organiza as lições detalhadas. Depois, use o curso de japonês grátis para iniciantes para integrar leitura, vocabulário, gramática e prática.
Erros comuns ao começar
- Tratar a romanização como pronúncia exata e nunca ouvir japonês real.
- Inventar uma linha completa para Y ou W, incluindo formas que não existem no conjunto moderno.
- Confundir や com ゃ, ゆ com ゅ, よ com ょ ou つ com っ.
- Trocar じ por ぢ ou ず por づ apenas porque podem soar iguais.
- Memorizar a tabela inteira sem ler palavras e frases.
Para entender como os sinais se distribuem em textos reais, continue com o artigo sobre como usar o alfabeto japonês.
Perguntas frequentes sobre o alfabeto japonês
Hoe heet het Japanse alfabet?
De uitdrukking Japans alfabet wordt informeel gebruikt. Hiragana en katakana zijn kana-systemen, en elk teken vertegenwoordigt meestal een mora. Het Japanse schrift gebruikt ook kanji en, in bepaalde contexten, Latijnse letters.
Hoeveel letters zijn er in hiragana en katakana?
Elke moderne basistabel heeft 46 tekens, inclusief ん of ン. Dakuten, handakuten, combinaties met kleine kana en tekens voor buitenlandse klanken breiden de mogelijkheden uit, maar zijn afgeleid van deze hoofdset.
Moet ik eerst hiragana of katakana leren?
Veel materialen beginnen met hiragana, maar de volgorde kan variëren. Het belangrijkste is om de karakters te koppelen aan bekende klanken en woorden, leesvaardigheid te oefenen met audio en beide sets te leren zonder permanent afhankelijk te zijn van romaji.
Wat is het verschil tussen hiragana en katakana?
De twee vertegenwoordigen vrijwel dezelfde klankbasis. Hiragana komt vaak voor in grammaticale elementen en Japanse woorden; katakana is gebruikelijk bij leenwoorden, buitenlandse namen, onomatopeeën, technische termen en accentuerende effecten.
Wat zijn dakuten en handakuten?
Dakuten is het teken ゛ dat lijnen zoals K naar G en H naar B wijzigt. Handakuten is de cirkel ゜ die de H-lijn in P verandert. Deze tekens veranderen de klank van de kana en werken niet als accenten in het Portugees.
Conclusie
Hiragana e katakana compartilham a base sonora, mas cumprem funções diferentes. Use a tabela como consulta e pratique palavras com áudio até reconhecer os sinais com naturalidade em textos reais.